در این مقاله با رویکردی قرآنی و ادبیات فارسی مقام و کرامت انسان مورد توجه قرار گرفته است.
نویسنده کوشیده است سیر آغاز خلقت،‌تکامل و مقام انسان را مورد بررسی قرار دهد و همین روش را در اشعار مثنوی مولوی و آثار نظامی رصد نماید. بر این اساس به خلقت انسان و برتری او بر سایر موجودات اشاره می‌کند و با توضیح واژة «انسان» بر این باور است که انسان از این جهت که با هم نوع خود اُنس می‌گیرد و به زندگی اجتماعی خود ادامه می‌دهد او را «اِنس، انسان، اُناس» می‌خوانند و نیز به حسب فعلی که از او صادر می‌گردد دارای نام‌های مختلفی می‌گردد. وی با بررسی حالات انسان به نیت خالص او و نقش آن در متخلق شدن به اخلاق الهی و آراسته شدن به لباس خليفة اللهی پرداخته است و بر این باور است که هر اندازه که انسان به صفات خداوند متصف گردد به همان اندازه به خالق نزدیکتر می‌شود و کرامت خود را حفظ و مقام خود را بالا می‌برد.